Po majowej przerwie postanowiłem ponownie rozstawić na wzgórzu Černecký wszystkie anteny: 4 anteny DK7ZB z 5 elementami oraz 2 anteny DK7ZB yagi z 8 elementami. Tym razem ten system antenowy miał już zasilanie za pomocą kabla koaksjalnego ½.
Rano z daleka słychać było grzmoty. Tuż przed siódmą rano na samochód spadło nawet kilka kropel deszczu. Najbardziej deszczowo wydawało się w Starej Turej, ale podczas przejazdu przez wzgórza w okolicy Myjawy już prześwitywało błękitne niebo. Po przyjeździe na Černecký vrch termometr wskazywał +22°C.
Okoliczne pola pokrywało zboże o wysokości od 30 do 40 cm. Najpierw montuję układ DK7ZB składający się z 4 x 5 elementów. Ośmioczęściowe anteny Yagi są podzielone na trzy części. W połączeniach używam śrub M4 z plastikową łbem i nakrętką motylkową. Nawet taki drobny szczegół ułatwia montaż.
Następnie montuję maszt wysuwany. Wysuwam go wyłącznie przy pomocy lin kotwiących. Nie stanowi to opóźnienia, ponieważ maszt wysuwa się łatwiej bez obciążenia, a liny kotwiące będą już dokładnie zmierzone. Następnie następuje opuszczenie masztu, montaż anten, sumatora i kabla koncentrycznego. Teraz już czuć ciężar, ale da się to ogarnąć. Na koniec, kierując się kompasem, dopracowuję tylko azymuty obu anten. Montaż masztu z dwiema 8-elementowymi antenami zajmuje około 40 minut.
Zaczyna mi już być gorąco. Przygotowuję stanowisko pracy, podłączam kable. Całkowity czas przygotowań to nieco ponad półtorej godziny. Mam jeszcze rezerwę czasu. Próbuję więc przełączać anteny: działa to wyjątkowo dobrze. Anteny stałe mają azymut około 315°, ale nadają się również do 300°. Wykazują też większy zysk niż 4 x 5-elementowe yagi DK7ZB.
Liczba łączności i nowych mnożników w 15-minutowym przedziale czasowym
Podczas testów stwierdzam, że AirScout wprawdzie działa, ale nie przesyła danych do KST4Contest. To nieprzyjemne, ale nie wiem, jak to rozwiązać. Podczas konkursu VKV PA jestem więc zmuszony częściej korzystać z AirScout, co jednak się opłaca. Udaje mi się nawiązać łączność nie tylko z DG7AC, ale także z OM0AB. Udało mi się to uchwycić na filmie – co prawda nie jest on zbyt dobrej jakości, ale mam nadzieję, że da wyobrażenie o tym, co umożliwia odbicie od samolotu.
Jeszcze przed rozpoczęciem konkursu znajduję SN9W. Postanawiam spróbować go wywołać, żeby potem nie musieć szukać multiplikatora. Lokator JO90 nie jest daleko, ale aktywność stamtąd nie jest duża. Potem skupiam się już na zbieraniu łączności. Warunki są lepsze niż zwykle.
Mapa kierunkowa łączności
Mapa kierunkowa punktów
Możliwość przełączania anten jest bardzo wygodna. Ponieważ równolegle odbywa się również konkurs Alpe Adria UHF/SHF Contest, na schronisku KST jest wiele stacji.
W ciągu pierwszej godziny nawiązałem 43 łączności, a wśród nich bez trudu udało mi się nawiązać łączność z Robertem I1BPU na odległość 778 kilometrów. Udało mi się nawiązać wspomniane połączenie z Jožkiem OM0AB https://youtube.com/shorts/UTJdMpCwvFQ?si=_04IqbnPGKi-GMjW
Film z połączenia odbitym od samolotu OM0AAO – OM0AB
Nieco później pojawiają się na skedach T7/I4GHG i IK4GNG. Sygnały są doskonałe! Tuż po południu między nadawcami przemyka się również Petr OK2HF (TNX!). Próbuję też nawiązać łączność z DG7AC za pomocą odbicia od samolotu. To połączenie również się udaje! Zapisuję JO52 z odległości 661 kilometrów. A chwilę później przechodzi również Paulo IZ1ESM, 798 kilometrów!
Mapa łączności w paśmie VHF PA 06 / 2026
Pod koniec nie bardzo potrafię już znaleźć nowych stacji. Próbuję nawiązać łączność z YO5AVN, ale najwyraźniej zajmował się on również pasmem 70 cm. Ostatnim, setnym łączem może pochwalić się OK1VUB. Te sto łączności daje 390 punktów i 27 mnożników. Było już naprawdę gorąco, przy dwóch-trzech łącznościach język mi się plątał. Pakowanie zajęło dokładnie godzinę.
