Antena na 28 MHz – 4-elementowa Yagi
Dokładnie rok temu zespół kontestowy OM0A po raz pierwszy zebrał się razem na konkursie CQ WXP Contest. Teraz mogliśmy sprawdzić, jakie postępy w ciągu zaledwie jednego roku udało się osiągnąć członkom zespołu.
W styczniu nie wyglądało to jednak wcale na wspólny udział w konkursie. W miarę zbliżania się terminu zawodów liczba uczestników jednak rosła: OM0AAO Viliam, OM7KW Števo, Igor OM6CI, Peťo OM6PR, Mišo OM0AAB, Gabo OM0AAG, Dano OM4AQP, Oliver MW0JRX i Rado.
Patrząc na zeszłoroczne wyniki w poszczególnych pasmach, zdecydowaliśmy, że zdecydowanie trzeba poprawić anteny na 7 MHz. Dlatego za budynkiem zaczął rosnąć maszt. Miała na nim zostać zamontowana antena kierunkowa typu moxon, jednak po złamaniu jednego ramienia zastąpiła ją sprawdzona 2-elementowa antena Yagi DK7ZB na 14 MHz. Zimą antena znajdowała się na niewielkiej wysokości. W piątek, mimo nieprzyjemnego wiatru, podnieśliśmy antenę na wysokość roboczą (ok. 15 m).
Zamiast planowanej anteny na 7 MHz w powietrzu znalazł się dipol. Na wysokość roboczą jest podnoszona za pomocą prostego systemu linowego. Najtrudniejsze było wspięcie się na drzewo i przerzucenie przez gałąź linki pomocniczej. Antena została przetestowana podczas konkursu ARRL DX Contest.
Ponadto zdecydowaliśmy się nadawać jednocześnie na dwie anteny. W tym celu Viliam OM0AAO skonstruował rozdzielacz mocy (stackmatch) oraz interfejs do transceivera. Standardowa antena pionowa ćwierćfalowa na 7 MHz została zmodyfikowana poprzez zastąpienie radiali naziemnych jedną podniesioną radialą.
Stanowisko nr 2 po modyfikacji
Ponieważ chcieliśmy uniknąć skomplikowanego przełączania anten na stanowiskach, w kategorii M2 podjęliśmy próbę połączenia w sieć trzech transceiverów, zakładając, że operatorzy w pomieszczeniu będą uzgadniać między sobą zmianę pasm. Połączenie w sieć za pomocą N1MM zakończyło się częściowym sukcesem, dzięki czemu mogliśmy rozpocząć contest w zaplanowanej konfiguracji.
Jednak po kilku godzinach stanowisko na 7 MHz zgłasza zaledwie kilkadziesiąt łączności. Następuje odłączenie stackmatcha i włączenie przełącznika. Porównując anteny, stwierdzamy, że antena pionowa ćwierćfalowa z podniesionym promiennikiem jest znacznie słabsza niż dipol. Ten jednak znajduje się blisko anteny na 14 MHz i podczas nadawania w jej kierunku powoduje zakłócenia na tym paśmie. Zmieniliśmy również konfigurację programu N1MM i stanowisk.
W godzinach nocnych operatorzy radzili sobie jednak znakomicie na 80 m. Kombinacja anteny typu inv.V, anteny typu beverage i nowego wzmacniacza mocy (PA) działa znakomicie.
Rano zaczynają pojawiać się pierwsze sygnały na paśmie 15 m. Nie ma ich zbyt wiele, raczej są to pojedyncze łączności DX. Irytuje rotator, który po kilku godzinach pracy traci synchronizację z jednostką sterującą. Wskaźnik wskazuje na zachód, a w rzeczywistości antena jest skierowana w stronę Japonii.
Najwyższe pasmo, 10 m, nie chce się porządnie otworzyć. Tak pozostało aż do końca konkursu…
Regulujemy słabo działającą antenę pionową na 7 MHz. W końcu działa tak, jak powinna, ale z czasem zauważamy sporadyczne zaniki czułości odbiornika. Wymieniamy transceiver, próbujemy innego wzmacniacza mocy (PA), tunera – jest nieco lepiej. W niedzielę rozkręcam wzmacniacz mocy, dokonuję pomiarów – nigdzie nie ma usterki. Pojawia się jednak zbawienna myśl – należy stłumić prądy zwrotne z anteny. Na kablu koncentrycznym montuję kilka ferrytów. Działa!
Števo OM7KW z asystentem Danem OM4AQP na 14 MHz
Pasmo 14 MHz działa idealnie. Niektóre sygnały stacji z W/VE są wręcz niewiarygodne. Widać, jak istotna jest wysokość anteny nad ziemią.
Na krótko odwiedzili nas również Peťo OK1FCJ, który spędzał urlop w Tatrach, oraz Juro OM8ACE. Peťo nawiązał nawet kilka łączności na 80 m, za co należą mu się serdeczne podziękowania. Szło mu bardzo dobrze.
W niedzielę wieczorem podłączamy mały wzmacniacz mocy na 160 m. Znów trzeba zdjąć osłonę, trochę majsterkować w środku i moc znów trafia na zewnątrz. Po pewnym czasie jednak przestaje działać, więc przenosimy kabel koncentryczny z anteny 160 m na drugie stanowisko.
Podczas contestu o pełne brzuchy i dobry nastrój dbała trójka osób niebędących radioamatorami pod kierownictwem Cyra Zvolena. Nic dziwnego, że osiągnęliśmy doskonały wynik! MNI TNX, chłopaki!
Ostatnie spojrzenie na monitor:
| Pasmo | Połączenia | Punkty | WPX |
| 1,8 MHz | 114 | 225 | 28 |
| 3,5 MHz | 770 | 1761 | 323 |
| 7,0 MHz | 641 | 1623 | 200 |
| 14 MHz | 616 | 1068 | 212 |
| 21 MHz | 220 | 602 | 93 |
| 28 MHz | 25 | 73 | 3 |
| RAZEM | 2386 | 5352 | 859 |
| WYNIK | 4 597 368 |
Zespół OMA – z tyłu od lewej: Igor OM6CI, Števo OM7KW, Vilo OM0AAO. Siedzący od lewej: Oliver MW0JRX, Peťo OM6PR, Dano OM4AQP i Rado
W liczbach: o 61% więcej łączności niż w zeszłym roku i o 125% więcej punktów! Po zakończeniu konkursu wznieśliśmy za to toast – czemu nie, HI.
W poniedziałek po śniadaniu zdemontowaliśmy stanowiska i anteny. Zespół rozjechał się na razie w różne zakątki Słowacji, by ponownie połączyć się podczas kolejnej akcji. Dziękujemy wszystkim stacjom za łączności i słowa zachęty!