Koniec gry, CQWW 2012 już za nami! Jak wyglądał ten konkurs?
Przebieg konkursu zależy od pierwszego wyboru kategorii. W tym roku wybrałem SOSB40 LP, czyli jedno pasmo z małą mocą i bez klastra DX. Zazwyczaj podczas konkursu korzystam z klastra i używam nieco większej mocy, więc byłem ciekawy, jak mi pójdzie.
Na konkurs przygotowałem specjalną broń – 2-elementową antenę typu V-beam. Zbudowanie takiej anteny jest możliwe nawet w pojedynkę. Paradoksalnie pewne komplikacje sprawiło przełączanie anten. Zestaw instruktażowy FT-1000MP nie potrafi bowiem przełączać złączy antenowych. Rozwiązaniem jest użycie przełącznika podłączonego do portu LPT. Rozdzielaczem jest układ scalony ULN2003, a oprogramowaniem – Remote LPT. Antena kierunkowa uzupełniła w ten sposób standardową antenę pionową.
W kwestii taktyki pomocny okazał się EI6DX Contest Analyser http://www.ei6dx.com/cqww-contest-analysis/cqww-activity-analyzer/, który wskazał, kiedy są odpowiednie pory na prowadzenie łączności. Skupiłem się na łącznościach z Ameryką Północną. Do obowiązkowych przygotowań do konkursu należy również przegląd ogłoszeń o łącznościach http://www.ng3k.com/. Zauważyłem, że niektóre stacje korzystają z serwera Live Contest Score i dołączyłem do nich http://cqcontest.ru/readscore.jsp. Obserwowanie wyników innych stacji to świetny czynnik motywacyjny!
Początek konkursu nie był zbyt zachęcający – dużo stacji i dużo zakłóceń. Wszystkie łączności były typu S&P, na wywołanie nie było szans. Skupiałem się na poszukiwaniu mnożników. Przewidywania, że liczbę łączności uda się wyrównać dzięki łącznościom z UE, potwierdziły się rano, kiedy na wezwanie powstał niewielki pile-up. W godzinach przedwieczornych łączności zbierały się już wolniej, pojawiły się ciekawe mnożniki. Strefa 25 dała jednak sporo pracy, Japonią interesowali się też inni. HS0, BD, YE, AH0 też tu są, ale efekt klastra DX wywołuje lawinę stacji wywołujących, co zmniejsza szanse na QSO. A60A i 9K2HN udało się jednak łatwo wpisać do logu.
W kierunku zachodnim wielką pomocą była antena 2el.inv.V beam – niektóre stacje udało się złapać już przy pierwszym wywołaniu. Kłopoty sprawiła jednak pogoda – marznący deszcz przesunął częstotliwość rezonansową anteny w dół, przez co nadawała się ona do użytku tylko w paśmie 7050 – 7120 kHz. Trochę to kłopotliwe, bo stacje z Ameryki Północnej znajdują się właśnie w górnej części pasma! Wystąpiły też drobne przerwy w łączności z stacją zdalną, ale na szczęście nic poważnego.
Rano prawie wyrównałem aktualny rekord OM7KW. Udało mi się też niemal dogonić liczbę multiplikatorów. Zachowanie stacji na 40 m wczesnym wieczorem różni się od tego z pierwszego wieczoru – pojawiają się nowe stacje, które nadają na wielu pasmach, a to pasmo zostawiają na koniec. Ostatnim zdobytych mnożnikiem jest 403A, szkoda jednak, że nie udało się nawiązać łączności z TF3W ani 9V1YC, które były dobrze słyszalne.
Statystyka łączności CQWW 2012
Statystyka zdobytych punktów CQWW 2012
Statystyka zdobytych mnożników CQWW 2012
Z powodu zmęczenia zrezygnowałem już z ostatniej godziny konkursu; w logu mam 596 łączności w 18 strefach i 74 DXCC, co daje 68 727 punktów. Imponujące było porównanie się za pośrednictwem live score z PY6TS, który ma co prawda znacznie mniej połączeń, ale niemal przekroczył 100 tysięcy punktów.
Dzięki wszystkim, którzy odpowiedzieli na wezwanie OM0A lub wpisali ten znak przy swoim wezwaniu. GL!